Het ouderwetse snoepwinkeltje

Er zijn van die winkeltjes die direct herinneringen bij je oproepen. Het ouderwetse snoepwinkeltje is er 1 van. Ik weet nog dat ik als jong meisje vaak van mijn oma 1 gulden kreeg om bij het sigarenboertje op de hoek snoepjes te gaan kopen. Je kon dan zelf je snoepjes uitzoeken. Voor een colaflesje of kersje betaalde je 5 cent, voor een grote dropveter een dubbeltje. Als ik erover vertel tegen mijn kinderen is het lastig voor ze om zich er een voorstelling bij te maken. Snoep koop je tegenwoordig in grote zakken bij de supermarkt. Maar toen vertelde mijn moeder over een ouderwets snoepwinkeltje in de buurt…

Even zoeken

“Waar ligt dat dan?” vroeg ik haar. “Ergens in Posterholt, vlakbij de kerk volgens mij.” Hmm, niet echt iets waar ik wat mee kon. Als je iets moet zoeken dan is zelfs een dorp nog groot. Toch besloot ik op weg te gaan, met in mijn achterhoofd de gedachte dat het misschien een erg klein winkeltje was, net zoals vroeger. Langzaam rijden dus. Opeens zag ik buiten een bord staan, gewoon bij een woonhuis. Hmm, dit zou het wel eens kunnen zijn! Ik stopte en zag inderdaad dat het een snoepwinkeltje was. Ik stapte uit, kinderen mee, mijn moeder mee, eens even spieken daarbinnen.

Terug in de tijd

Ik deed de deur open en stapte terug in de tijd. Overal waar je keek zag je snoepjes. Even voelde ik me weer dat kleine meisje met die gulden, brandend in mijn handen om uit te geven. Ik keek in de etalages en zag snoep uit ‘mijn’ tijd. “Dat kocht ik altijd op de camping!” riep ik enthousiast. “Dat is uit mijn tijd!” hoorde ik mijn moeder roepen, terwijl ze naar een pot met stokjes wees. Ik zag haar lachen. Zou ze zich ook even dat kleine meisje voelen met haar centjes brandend in haar handen?

Uitzoeken

Ik vertelde de kinderen over vroeger, over wat ik koos en wat ik lekker vond. Mijn moeder vertelde ook over vroeger en zo kwamen de gesprekken op gang in dat kleine, ouderwetse snoepwinkeltje van een paar vierkante meter groot. De eigenaresse stond met een glimlach op haar gezicht te kijken. Ik gaf de kinderen allebei €2. “Hier, dat is voor jullie. Nu mogen jullie je eigen zakje snoep samenstellen.”

De eigenaresse bleef vriendelijk en geduldig. Vertelde de kinderen over de snoepjes en ging een gezellig gesprek met ze aan. In die ouderwetse winkeltjes van vroeger was je nog een persoon, een mens van vlees en bloed. Tegenwoordig ben je meer een nummer. Maar dus niet in dit snoepwinkeltje. Ook hier voel jij je mens met de volle aandacht van de eigenaresse.

Uitzoeken van snoepjes is lastig. Die €2 moet zo goed mogelijk besteed worden. Ik hoorde de kinderen. “1 van die, asjeblieft. En 1 van die graag. En mag ik ook 1 van die?” Ik zag ze glunderen en vol trots hun eigen, volle zak snoep aanpakken van de eigenaresse. “Wat is dit leuk, mam!” zeiden ze tegen mij.

Cadeaubonnen

Op onze weg naar buiten zag ik cadeaubonnen hangen. We moesten nog naar een verjaardag, dus besloot ik een cadeaubon voor het meisje mee te nemen. Voor €2,50 heb je al een mooi ingepakte bon, dus hoe leuk is het om een ander kindje dezelfde ervaring te geven?

Wil je ook eens terug in de tijd? Helaas is er geen website van dit snoepwinkeltje. Op Facebook kun je Marie-Anne`s snoepwinkeltje wel volgen en zie je meteen wat de openingstijden zijn. Het adres van dit winkeltje is Hoofdstraat 65 in Posterholt

Wij hebben dit snoepwinkeltje opgenomen in onze lijst De Pareltjes van Limburg. Ken jij ook nog een Pareltje wat niet mag ontbreken?

6 gedachten over “Het ouderwetse snoepwinkeltje”

  1. De eigenaresse heeft altijd een zee van tijd voor haar klanten. Of je nu voor 10 cent of 10 euro koopt. Het gezelligste winkeltje van de hele regio.

    1. Ja, mee eens. Ze neemt echt de tijd voor je. En ze is echt bezig met de kinderen in plaats van over het hoofd van de kinderen tegen de ouders te praten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *