Wat is een brusje?

Brusjes. Je hebt ze in alle soorten en maten. Groot, klein, dik, dun, vrolijk en minder vrolijk. Maar naast veel verschillen hebben ze ook iets gemeen. Vandaag geef ik je antwoord op de vraag: Wat is een brusje?

Eigenlijk is het heel simpel. Het woord brusje is een combinatie van de woorden broertje en zusje. Het woord brusje wordt gebruikt voor de broertjes en zusjes van kinderen met een beperking. Dat kan elk soort beperking zijn. Autisme, downsyndroom maar ook de beperkingen die mijn zoon heeft. Mijn dochter is dus een brusje. Ze is namelijk het zusje van een zorgintensief kind.

Wat doen brusjes?

Brusjes leren al van jongs af aan dat hun broertje of zusje meer zorg nodig heeft dan dat ze zelf nodig hebben. Bij ons thuis merkt dochterlief dat haar broer meer zorg en aandacht krijgt omdat we vaak met hem naar het ziekenhuis of naar de therapie moeten. Daardoor krijgt ze automatisch minder aandacht, ook al probeer je dat als ouders zijnde te voorkomen. Ook zijn brusjes vaak zorgzamer en proberen ze de ouders te helpen om zo goed mogelijk voor hun broertje of zusje te zorgen. Dochterlief helpt regelmatig door haar broer ‘werk’ uit handen te nemen. Denk hierbij aan een bekertje drinken wat ze hem brengt, de schoenen die ze hem aangeeft of boven iets voor hem halen. Het zijn geen opdrachtjes die ze krijgt. Ze doet het automatisch, of het is een vraag aan haar. Ik wil niet dat ze zich verplicht voelt daarin.

Lees ook: Moeder-dochter dag

Brusjes en hun ouders

Ik ben ouder van een brusje en van een zorgintensief kind. En dat vind ik vaak lastig. Want ik wil niet dat mijn dochter het gevoel krijgt dat ze op de tweede plaats komt, dus probeer ik regelmatig iets leuks met haar te doen, zoals een middagje knutselen, een meisjesmiddag of een meisjesweekend. Ik besteed immers al heel veel aandacht aan mijn zoon. Het vervelende is echter dat die extra tijd die ik aan hem besteed niet de tijd is die ik aan hem wil besteden. Ik zit niet met hem in een bioscoop of in een pretpark. Ik besteed die extra tijd aan hem omdat ik in de wachtruimte van de arts zit of omdat ze bezig zijn met een onderzoek. Het zijn geen leuke dingen.

Voor mezelf moet ik dus een goede balans zien te vinden. Als ik kijk naar mijn dochter dan wil ik niet dat ze zich later herinnert dat ik weinig tijd voor haar had en ‘zo nu en dan’ iets leuks met haar deed. Maar ik wil ook niet dat mijn zoon zich herinnert dat ik altijd de leuke dingen met zijn zus deed en met hem alleen maar naar therapie en het ziekenhuis ging. Maar wanneer doe ik het goed? En hoe hou ik ook nog tijd over voor mezelf en mijn interesses? Dat is een uitdaging!

Ben of ken jij een brusje? En hoe wordt er gezorgd voor een goede balans?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *