De eerste keer naar de peuterspeelzaal

Bron

Vanaf het moment dat je kindje geboren wordt begint voor jou als moeder zijnde het moeilijke proces van loslaten. Waar je hoopt dat je kindje altijd bij je zal blijven, wil je aan de andere kant ook een zelfverzekerde en zelfstandige persoon de grote boze buitenwereld insturen. Het is dus de bedoeling dat jouw kindje ook de mogelijkheid krijgt om zichzelf te ontwikkelen en het gevoel heeft dat jij daar vertrouwen in hebt. Dat weet je. Maar soms werken je gevoel en je hersenen niet helemaal samen. En daarom dus vandaag de vraag: “Hoe voelde jij je toen jouw kindje voor de eerste keer naar de peuterspeelzaal ging?”

Geen 2 kinderen hetzelfde

Ik weet nog toen mijn oudste voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging. Ik had verwacht dat ik een huilend kind achter zou laten, maar dat was niet het geval. Hij stond lachend aan het raam en zwaaide me uit. Ik voelde me een slechte moeder. Welk kind zwaait zijn moeder nu lachend uit? Ik heb het besproken met de leidsters. Ze vertelde me dat mijn zoon me vertrouwde. Hij wist zeker dat ik terug zou komen om hem op te halen. Waarschijnlijk kwam dat omdat hij in het ziekenhuis had gelegen en daar al geleerd had dat ik ook echt terug zou komen als ik dat zou zeggen.

Dochterlief is een ander verhaal en zo merkte ik dat geen twee kinderen hetzelfde zijn. Wekenlang heb ik problemen gehad omdat ze huilend aan me trok. Vanaf het moment dat ik uit beeld was had ze het overigens prima naar haar zin, maar toch voelde ik me een slechte moeder. Welke moeder laat haar kind nou huilend achter?!

Een beetje hulp van Derek

Toen ik op een avond naar Derek Ogilvie keek vertelde hij dat je een kind moest uitleggen dat je terugkwam aan de hand van de klok. Leg uit waar de wijzers staan als je terug komt. Ik vond het vreemd. Een kind van 2 kan toch geen kloklezen? Maar toch…baat het niet dan schaadt het niet.

En zo stond ik de keer daarna met mijn 2-jarige meisje op mijn arm voor de klok op de peuterspeelzaal. “Als het 12 uur is kom ik je weer halen. Allebei de wijzers staan dan helemaal bovenaan. Mama gaat thuis poetsen en opruimen en als de wijzertjes boven staan kom ik je weer halen en gaan we samen eten.” Wat voelde ik me een domme gans. Maar warempel: Mijn dochter zwaaide me lachend uit. “Strakjes mama!!”

Ervaringen van andere moeders

Ik was benieuwd hoe andere moeders die eerste keer ervaren hadden en heb eens rondgevraagd. Patricia van de blog Ondeugende Spruit antwoordde: “Ik ben moeder van 2 jongens. Toen mijn oudste voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging voelde dit heel goed. Ik heb nu 2x per week een ochtend alleen met onze kleine spruit. Daarbij was onze oudste spruit er echt aan toe. Hij gaat er met heel veel plezier naar toe en speelt graag met de andere kinderen. Daarbij zingt hij nu ’s avonds liedjes in zijn bed die hij op de peuterspeelzaal heeft geleerd. Zo schattig!”

Linda van de blog Mamaliefde vertelt: “Ik was vooral heel erg trots. Dat mijn meisje zo oud was om naar de peuterspeelzaal ging, en zonder te huilen achterbleef. En toch ook een beetje opgelucht, ze was er duidelijk aan toe om op een andere manier uitgedaagd te worden.”

Volgende week lees je deel 2 van deze blog. Maar ik ben wel nieuwsgierig: Hoe was jouw ervaring?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.